4.

Czy próbowaliście kiedyś pisać tak po prostu, bez ładu, bez składu, przelać na kartkę papieru bądź za pomocą wystukiwania na klawiaturze, wszystkie słowa, które właśnie napływają bądź tkwią w waszych głowach?

A więc było lato, kot siedział na ogonie i wciągał bakę. Widać bardzo lubił to zajęcie bo by się szło, gdzieś daleko, gdzieś poza ten... horyzont, tak to jest to, takie długie i miękkie, tak to jej rodzina! Matka, nie zauważa jej, popycha ją na co dzień, tłucze szkło, nie, nie przejdzie po nim, nie ma na tyle odwagi... Testujesz mnie? Ależ skąd! No tak myślałam, nie mam na tyle chwytów i tabulatur, które niegdyś gnieździły się w moim pokoju, tu pod łóżkiem, masz to? Nie jeszcze nie... Podaj mi latarkę, ok ale nie zamocz tego pięknego warkocza, kolor... Kolory, nie to musi być jakiś zespół, taki duży, nieznany, a wokalista? To wokalista baka... Aha ok, i tak nie rozumiem. Krem... Lody... Waniliowe z polewą truskwkową, prawie jak coś z kamienia. Takie ciemne i puste, kochasz się w nim? Niestety, takie już jest to tło, niedopracowane tu muszę jeszczę wyciąc ten fragment, jednej wielkiej popieprzonej układanki, która stoi pod ladą i patrzy się na barmana z widoczną pogardą. - Może martini?